Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Η μουσική που σε κάνει πάλι παιδί


Υπάρχει μια μουσική για τον καθένα που τον κάνει πάλι παιδί. Μπορεί να την ακούσουμε ξαφνικά στο ραδιόφωνο ή να την επιλέξουμε ανάμεσα σε τόσες τόσες μουσικές που προσπαθούν να μας παρασύρουν ή κάποιος πλανόδιος με μουσικό όργανο να την παίζει στον δρόμο, όταν περπατάμε ή περνώντας κάτω από το μπαλκόνι μας. Έτσι τουλάχιστον νόμιζε εκείνη. Πως υπάρχει αυτή η μουσική για τον καθένα, όπως υπήρχε για την ίδια μια μελωδία, που όταν την άκουγε μίκραινε, γινόταν μια σταλιά, το βλέμμα της επέστρεφε στην αθωότητα και μπορούσε πάλι να ονειρευτεί. Την είχε ακούσει αυτή τη μουσική πολύ παλιά, στο αυτοκίνητο του πατέρα της, σε ένα νυχτερινό ταξίδι. Ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευαν νύχτα και όλα της φαίνονταν μαγικά. Το σκοτάδι, τα φώτα των αυτοκινήτων κι αυτές οι γρήγορες εναλλαγές, οι εικόνες που περνούν και χάνονται, τα σημεία που εναλλάσσονται και το τζάμι που γεμίζει μικρές, μικρές σταγόνες βροχής. Οι σταγόνες κυλάνε σαν δάκρυα, όμως, κανείς δεν κλαίει  κι αυτό είναι πραγματικά πολύ παράξενο. Έτσι παράξενα είχε νιώσει εκείνο το βράδυ, που ταξίδευαν στο παλιό τους οικογενειακό αυτοκίνητο και κάποια στιγμή είχε νυστάξει και είχε ξαπλώσει στο πίσω κάθισμα μα δεν ήθελε να κοιμηθεί για να μην χάσει καμία εναλλαγή στον δρόμο, καμία σταγόνα της βροχής και αν ήταν τυχερή ίσως έβλεπε και κανένα αστέρι, στο οποίο θα μπορούσε να ευχηθεί κάτι. Ήταν σε μια ηλικία που πίστευε ότι οι ευχές μας ταξιδεύουν, μπορούν να φτάσουν μέχρι τα αστέρια παρακλητικά και τρυφερά και να τα συγκινήσουν. Ναι, πίστευε σε αυτήν την ηλικία πως τα αστέρια έχουν δύναμη, πως μπορούσαν να κινήσουν τα νήματα της ζωής και να της επιστρέψουν την τρυφερότητα που τους έστελνε κάνοντάς της τη χάρη που ζήτησε.
     Αυτά βέβαια συνέβησαν παλιά, πολύ παλιά. Τώρα ήταν ενήλικη με τα όσα αυτό συνεπάγεται. Είχε ξεχάσει τα περισσότερα πράγματα που πίστευε όταν ήταν παιδί, για παράδειγμα τώρα ήξερε πως τα αστέρια είναι ουράνια σώματα που αδιαφορούν πλήρως για το αν είμαστε ευτυχισμένοι ή όχι και πως η πλειονότητα των ευχών είναι καταδικασμένη να αποτύχει, οπότε για να γλιτώνουμε την απογοήτευση καλό είναι να μην ευχόμαστε και πολλά. Ας είμαστε ευχαριστημένοι με τα όσα έχουμε, δεν είναι ποτέ λίγα, ας ζούμε όμορφα με όσους αγαπάμε, ας δουλεύουμε για να μπορούμε να βιοποριζόμαστε και να νιώθουμε ευχαριστημένοι από την παραγωγικότητά μας και ας ακούμε μουσική, όταν μαγειρεύουμε, έτσι για να έχουμε λίγη παρέα. Η βροχή δεν θύμιζε πια δάκρυα, ήταν απλώς ενοχλητική γιατί χαλούσε τα μαλλιά της και τα νυχτερινά ταξίδια την τρόμαζαν, γιατί κάποιος φίλος της είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στις δύο τη νύχτα. Αυτό το κοριτσάκι που κάποτε ξάπλωσε στο οικογενειακό αυτοκίνητο μαγεμένο βρισκόταν κάπου μακριά, χαμένο μέσα της και πολλές φορές πάλευε να βγει, μα εκείνη δεν της το επέτρεπε πολύ. Τα παιδιά είναι μερικές φορές αχόρταγα, απαιτητικά, θέλουν να ζήσουν τα πάντα, να πάρουν τα πάντα, να χορέψουν μέχρι να λιποθυμήσουν από την εξάντληση και αγαπάνε εξίσου αχόρταγα και απαιτητικά.  Μα όταν είσαι ενήλικας πρέπει να ξέρεις να αγαπάς με όρια και σεβασμό και μέτρο γιατί στ' αλήθεια βλέπεις γύρω σου ανθρώπους να δυστυχούν, όταν αγαπάνε σαν παιδιά.
        Μόνο με αυτή τη μουσική ξανάβγαινε το κοριτσάκι μέσα της. Ήταν το μυστικό τους. Οι πρώτες νότες ξεκινούσαν και η μικρή πεταγόταν χαρούμενη ή και λυπημένη, δεν έχει μεγάλη σημασία αυτό. Για τα παιδιά η χαρά είναι τόσο κοντά στη λύπη, τη μια στιγμή γελάνε, την άλλη κλαίνε γοερά κι ύστερα γελάνε πάλι μα τα συναισθήματά τους είναι αληθινά γιατί είναι απόλυτα εναρμονισμένα με τη στιγμή. Η ενήλικη έκανε πίσω, της άφηνε χώρο, ξεχνούσε για λίγο τα πάντα, όλες αυτές τις έγνοιες της καθημερινότητας και το ανούσιο άγχος, το πρόγραμμα, τη ρουτίνα, τους στόχους, τον φόβο για τη γνώμη των άλλων και τις απορρίψεις αλλά και τις επιτυχίες της, τα όσα είχε καταφέρει, τα όσα απαιτούσε από τον εαυτό της για το μέλλον. Το τραγούδι συνέχιζε και η μικρή έβγαινε με θάρρος, χόρευε, κυλιόταν στο πάτωμα και έστελνε ηχηρά φιλιά στα αστέρια. Ύστερα ευχόταν με όλη της την ψυχή ευχές αλλόκοτες και εξωπραγματικές και κάποιες φορές την έπιανε απελπισία γιατί η βροχή σταματούσε ή επειδή ένα σύννεφο έκρυβε για λίγο τους φίλους της. Μετά από λίγο γινόταν αποφασιστική. "Θα ακούσουν τις ευχές μου! Τις είπα τόσο δυνατά!", φώναζε και κουνούσε τα χέρια της και η ενήλικη καταλάβαινε πως πλησίαζε το τέλος του τραγουδιού και της έπιανε τα χέρια. "Έλα, μπες μέσα πάλι...", της έλεγε τρυφερά μα ήταν στ' αλήθεια λυπημένη γιατί της είχε λείψει αυτό το θράσος, αυτή η ξεγνοιασιά, αυτή η πίστη στην τρυφερότητα των αστεριών και θα ήθελε να τα έχει κοντά της πιο συχνά. Ύστερα το τραγούδι τελείωνε και η μικρή έφευγε, της κουνούσε το χέρι και της φώναζε να μην την ξεχάσει μα εκείνη είχε ήδη αρχίσει να κοιτάζει στο κινητό της τα ηλεκτρονικά της μηνύματα και να σκέφτεται την αυριανή μέρα και τη μεθαυριανή και την επόμενη εβδομάδα ολόκληρη.
        Υπάρχει μια μουσική για τον καθένα, που τον κάνει πάλι παιδί; Έτσι νόμιζε, μα τώρα δεν ήταν και πολύ σίγουρη. Μα υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν έτσι; Αυτό το ερώτημα είχε κολλήσει στο μυαλό της για ώρα. Καθώς σημείωνε στο ημερολόγιό της ένα πολύ σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού χτύπησε με το χέρι της ελαφριά το μέτωπό της για να επαναφέρει τον εαυτό της. Αυτές οι σκέψεις ήταν πολύ, πολύ περίεργες και δεν χωρούσαν στη ζωή ενός ώριμου ανθρώπου. Η ζωή της έτρεχε και της ζητούσε να τρέξει για να την προλάβει και αυτή η μικρούλα μέσα της έπρεπε να επιστρέψει στο παρελθόν, να κάτσει φρόνιμη και ήσυχη και να την αφήσει να ζει την ενήλικη ζωή που είχε επιλέξει.
-Άκουσες, μικρούλα;
-Το άκουσα...
-Εντάξει, όχι για πάντα, θα ήταν η ζωή ίσως αφόρητη έτσι...
Τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φορά που θα συναντήσω το τραγούδι μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου