Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ

Ο άνθρωπος κρατούσε σφιχτά τις μαριονέτες
Τα προβλήματα όλων, ο κόσμος
Ήταν για εκείνον απλώς
Κουκλοθέατρο
Νόμιζε ο δυστυχής πως μπορούσε
Να ελέγχει, να σώζει
Να καταστρέφει, να καθορίζει
Απλώς κουνώντας
Λεπτά, λεπτά σκοινιά
Όλο βάρος

Πέρασαν χρόνια και βρέθηκε κάποια στιγμή
Πολύ μπλεγμένος
Τα σκοινιά των άλλων τον έπνιγαν
Το πιο λυπηρό
Δεν επηρέαζε τίποτα
Και κανέναν
Δεν μπορούσε να σώσει
Ή το ευτυχές
Ούτε κανέναν να καταστρέψει

Πνιγόταν όμως
Και ήταν σχεδόν
Ακινητοποιημένος
Είχε ξεχάσει ολότελα
Τη δική του αληθινή ζωή
Κι αν είχε χάσει τον εαυτό του;

Για να μη ζει άλλο ανάμεσα
Σε ξένα σκοινιά
Και μάταια να προσπαθεί
Να αλλάξει τα όσα δεν μπορούσε
Αποφασιστικά έκοψε
Τα σκοινιά με τα δόντια του
Τα χέρια του ήταν πληγωμένα
Μα μπορούσε επιτέλους
Ελεύθερα να τα κινεί
Δεν είχαν βάρος

Οι μαριονέτες ανάσαναν
Και πήραν ξαφνικά ζωή
Άρχισαν να μεγαλώνουν
Οι άλλοι άρχισαν τώρα πια να ζουν
Απαλλαγμένοι από την αφόρητη
Πίεσή του
Μεγάλωσαν κι έγιναν άνθρωποι
Με σάρκα και οστά
Κυρίως με ευθύνη
Δικαίωμα επιλογής
Ελευθερία

Κι ο άνθρωπος τους έβλεπε
Να μεγαλώνουν και να φεύγουν
Και με τα πληγωμένα χέρια του
Τους χαιρετούσε

Ανάλαφρος
Χαμογελαστός
Με την ευθύνη τώρα πια
Μόνο του εαυτού του

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου