Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Μέσα Στο Φθινόπωρο

Περπάτησε πάλι μέσα στο φθινόπωρο
Κοιτάζοντας ένα φύλλο που έπεφτε θυμήθηκε
Πως έτσι πάντα κάπως ξεκινούσε
Με ορμή, ενίοτε θλίψη
Στο φθινόπωρο αρέσει πάντα η θλίψη
Ταιριάζει με το κιτρινωπό του χρώμα
Και με τον αέρα που σηκώνει σκόνη
Σκόνη κι ύστερα τίποτα
Μα είναι κι η θλίψη των ποιητών
Κάτι αγαπημένο

Τη ντύνουν με λέξεις, την περιποιούνται
Ύστερα τη συνηθίζουν τόσο
Θέλουν να την κρατούν στο χέρι τους μονίμως
Όπως ένα μικρό κορίτσι μια κούκλα αγαπημένη
Μερικές φορές της γελούν
Και προσπαθούν να την κάνουν να γελάσει
Μα είναι όντως σαν την κούκλα άψυχη
Αυτή η θλίψη των ποιητών
Στον χρόνο παγωμένη
Ένα πρώτο, πρώτο καταφύγιο

Καλύτερα όμως να μεγαλώνεις
Να σταματάς να σέρνεις
Όσα μπορείς έτσι απλά να αφήνεις πίσω
Τα παιδικά παιχνίδια να θυμάσαι
Μόνο όταν εκείνα σου γελούν
Το κίτρινο φθινόπωρο ίσως θα μπορούσε
Να γελάει συχνότερα αν με δύναμη πετούσε
Τα φύλλα του με τρόπο που χορεύουν
Οι ποιητές θα μπορούσαν να γελάνε συχνότερα
Αν απεγκλωβίζονταν από τον ίδιο τον εαυτό τους

Όπως και να'χει εκείνος τώρα προχωρούσε
Μέσα στο φθινόπωρο, μέσα στα φύλλα
Και ναι, και τότε κάπως έτσι ξεκινούσε
Με ορμή, πάντα ορμή -λίγο θλιμμένη



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου