Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Η ΕΥΧΗ

Ο ήλιος κρυμμένος πίσω από σύννεφα
Πότε έστελνε σκιές πότε τις μάζευε
Ο νέος μόνος του, χαμένος σε μια μουσική
Που έκανε τα δέντρα να γυρίζουν
Απλώς ονειροπολούσε
Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε
Που πίστευε πως ό,τι ευχόταν
Ήταν κάτι που αναπόφευκτα θα ζούσε
Ο κόσμος τού ψιθύριζε γύρω
Με μια φωνή ανατριχιαστική
Πως οι ευχές είναι αδύναμα φαντάσματα
Ωχριούν μπροστά σε μια πραγματικότητα
Μάταιη, τουλάχιστον θλιβερή
Συνήθως σκληρή ή αφάνταστα ανιαρή


Όμως όλα θα φαίνονται τόσο αστεία,
Σκέφτηκε ο νέος και χαμογέλασε
Σε αυτόν τον ήλιο που κρύβεται
Οι άνθρωποι φωνάζουν και απαιτούν μονίμως
Παραπονιούνται, ματαιοπονούν, εθίζονται
Φιλοδοξούν, ερωτεύονται χίμαιρες
Συχνά δεν είναι παρά μονάχα
Η ίδια η σκιά του εαυτού τους
Σε ένα αδίστακτο, ανελέητο κυνήγι σκιών
Ο ήλιος μονίμως γελάει μαζί τους
Ακόμη και με τα πικρά τους δάκρυα
Αν τον κοιτάξουν καλά μες στα μάτια
Ίσως με τις συμφορές τους γελάσουν κι αυτοί

Οι σκιές στο έδαφος άλλαζαν μορφές
Τα σύννεφα συνέχιζαν να ταξιδεύουν
Τα δέντρα χόρευαν τόσο ακίνητα
Ο νέος πήρε μια ανάσα
"Θα τολμήσω να ευχηθώ", είπε δυνατά
Στο ξεφύσημά του η Ευχή έφυγε γρήγορα
Βιαστική να φτάσει στον προορισμό της
Με ένα τεράστιο ιερό καθήκον στους ώμους της
Κι ωστόσο ανάλαφρη σαν νεράιδα

Ο νέος έκλεισε τα μάτια ευχαριστημένος
Που είχε το θάρρος σε αυτόν τον γκρίζο, ασήκωτο κόσμο
Να στέλνει ευχές

Κι αν η νεράιδα κάπου στον δρόμο εξαϋλωνόταν
Λίγα πικρά δάκρυα ακόμη, λίγο γέλιο
Ή μπορεί και όχι

Αυτό το θάρρος
Είναι από μόνο του
Το πρώτο άνοιγμα των φτερών σου
Από το αρχικό σημείο μια μετακίνηση

Ή αλλιώς
Η μισή διαδρομή


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου