Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΠΡΟΒΟΛΗ

Το φεγγάρι σε κοιτάζει
Σαν λυπημένο, λειψό πρόσωπο
Ύστερα ένα γέλιο παιδικό από μακριά
Το κάνει να χαμογελάει

Στους άλλους κοιτάζεις πάντα με εμμονή
Το ίδιο δικό σου κομμάτι που κρύβεις

Ο κόσμος ένα τεράστιο σύνολο
Από καθρέφτες που δεν βλέπεις


Κι όταν αρχίζεις και τους σπας έναν-έναν
Το ξένο δεν σε φοβίζει
Δεν σε θυμώνει
Είναι απλώς ένα κομμάτι του κόσμου
Που δεν σε αφορά
Και η δική σου ματιά περιττή
-ποιος άλλωστε τα είδε ή τα κατάλαβε όλα;

Όταν όλοι οι καθρέφτες σπάσουν
Το δικό σου πρόσωπο
Είναι επιτέλους ολόκληρο
Χαμογελαστό ή θλιμμένο
-πάντως βαθιά κι αληθινά δικό σου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου