Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Ενας Άνθρωπος Μονοδιάστατος

Ήταν ένας άνθρωπος μονοδιάστατος
Αναρωτιέμαι αν μερικές φορές
Έχανε την ουσία
Όταν παράπαιε διαρκώς ανάμεσα
Σε ένα καλό κι ένα κακό
Ένα σωστό, ένα λάθος
Σε συνεχή αναζήτηση ήταν
Φίλων ή εχθρών
Με πάθος αγαπούσε
Μισούσε βαθιά


Ενίοτε σκότωνε
Όταν δεν άντεχε μέσα του
Την αντιπαράθεση
Τον εαυτό του σκότωνε
Ή τον άλλο
(εν τέλει δηλαδή
σκότωνε πάντα τον εαυτό του)

Και βυθιζόταν στη μία αυτή διάσταση
Τη μόνη αυτή που εκείνη τη στιγμή ανεχόταν
Για εκείνον καταφύγιο ήταν ασφαλές
Μονόχρωμο, όμως, και μουντό και τόσο λίγο
Σιγά σιγά έχανε τη μορφή του ανθρώπου
Γινόταν μικρός, συρρικνωμένος
Μία ανήμπορη κουκκίδα
Νόμιζε πως ήταν μεγάλος
Μα ήταν μονάχα 
Σαν έντομο

Σαν ένα έντομο δυστυχισμένο
Που φοβισμένο κάτω από ένα φύλλο
Δεν κοίταξε ποτέ του γύρω
Κι έτρεμε μόνο γιατί δεν μπόρεσε ποτέ του να συλλάβει
Την απέραντη, περίπλοκη
Σκληρότητα και ομορφιά
Αυτού του κόσμου


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου