Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Ο Θησαυρός

Μπήκε σε εκείνη την παλιά
Από καιρό ξεχασμένη 
Σοφίτα

Καθισμένος όπως τότε
Τότε που ήταν παιδί
Είδε τα πάντα τώρα 
Αλλιώς




Οι σκιές λιγότερο τρομακτικές
Σαν απειλή αστεία
Η σκόνη λεπτομέρεια ασήμαντη
Και τα παλιά έπιπλα
Βαριά, σκεπασμένα
Έτοιμα ήταν να διηγηθούν
Την ίδια ιστορία

Δεν άκουγε
Δεν ήταν εκεί για αυτό

Το μισοσκόταδο έγινε ημίφως
Το ημίφως ήταν τώρα
Κάτι πιο κοντά στο φως
Είχε ελπίδα

Ένα σπασμένο παιδικό παιχνίδι
Θύμησε για λίγο
Τις μακρινές στιγμές
Τότε που έσπαζε έτσι
Η αθωότητα

Έμεινε για ώρα
Στην παλιά σοφίτα
Νιώθοντας βαθιά 
Ηρεμία

Σωροί βιβλίων
Που δεν θα διαβαστούν ξανά
Νιώθοντας ένα βλέμμα
Θυμήθηκαν για λίγο
Τον σπουδαίο τους ρόλο

Οι σκιές άρχισαν να χαμογελούν
Η σκόνη έγινε μέρος για να γράψεις

Λίγο πριν φύγει θυμήθηκε
Πως μπήκε στη σοφίτα για να βρει
Τον Θησαυρό

Δεν ήταν ανάμεσα
Στα σπασμένα ράφια
Στις φωτογραφίες
Ή στα γεμάτα παρελθόν κουτιά

Ήταν μονάχα
Αυτή η ίδια
Η ηρεμία



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου