Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Αν ήταν από εκείνους

Αν ήταν από εκείνους
Που δεν αντέχει στιγμή το μυαλό τους
Στο δείκτη του δευτερολέπτου
Ακίνητο
Που πάντα μέσα τους
Κάτι τρέχει




Που υποφέρουν
Ασταμάτητα
Από μια ανάγκη
Να δρουν
Για όσα δεν ελέγχουν
Που ο ανθρώπινος πόνος
Τους έπεφτε πάντοτε βαρύς
Για να είναι συνήθεια
Για να είναι κάτι
Που δεν ασχολούνται
Γιατί η κακή τύχη πέρασε ξυστά
Που άλλοτε δεν πιστεύουν στην τύχη
Τη δική τους την έφτιαξαν με πειθαρχία 
Κι ύστερα τη χάλασαν ξανά
Και ύστερα ανάσαναν ξανά με δύναμη
Στο νέο ξεκίνημα
Που ονειρεύονται
Και διώχνουν αγάπη από μέσα τους
Για να μην εξαρτηθούν άλλο
Που το παιδί που υπήρξαν
Ακόμη τους μιλά
Με ένα μόνιμο παράπονο
Και πάντα με ελπίδα
Τους ψιθυρίζει ανάμεσα
Σε καθημερινές, συνηθισμένες στιγμές
Όπως όλων

Πως το μέλλον είναι μόνο στα παιδιά
Πως σε αυτά πρέπει να δώσουμε
Αν σταματήσουμε για λίγο να ζητάμε

Αν ήταν από εκείνους που πιστεύουν
Πως ο κόσμος κουτσαίνει απορημένος
Ανίκανος να δει το βάρος το αλόγιστο που έδωσε
Στον ενήλικα τον σοβαρό με τους στόχους
Που μετράει, μονίμως μετράει πνιγμένος
Στη ζωή που μόνος του έφτιαξε
Κυρίως με τη μάσκα που κρύβει μονίμως
Την πιο σημαντική του αλήθεια

Αν ήταν από εκείνους
Που κουράστηκαν

Αν ήταν τελικά από αυτούς
Ναι, ήταν επώδυνο
Ίσως ανώριμο
Ίσως με μια πιο ψύχραιμη ματιά
Εν δυνάμει κάτι
Ίσως όπως συνήθως
Χαμένο από χέρι

Όμως αυτό ήταν
Κι αυτό πάντα θα είναι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου