Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ

Το παιδί έφτιαχνε
Για ώρες
Κάστρα στην άμμο

Για ώρες προσηλωμένο ήταν
Τα χέρια του δούλευαν
Ασταμάτητα
Και ζητούσε τόσο εμμονικά
Την ακρίβεια
(έφτιαχνε απλώς το μέρος
στο οποίο ήθελε να ζήσει)

Κι ύστερα ήρθε το μεγάλο κύμα
(όλοι το έχουμε δει να παρασέρνει)

Οι μεγάλοι έτρεξαν
Να το παρηγορήσουν
Με αυτά τα τόσο ανούσια
Ενήλικα λόγια
"Θα φτιάξεις άλλο κάστρο"
Ή το ακόμη πιο επώδυνο
"Τέτοια κάστρα δεν είναι για να κρατήσουν"
(το ύφος τόσο κουτά σοβαρό,
και αβάσταχτα στείρο)

Το παιδί απλώς έκλαψε
Τους κοίταξε περιφρονητικά
Τι ήξεραν αυτοί και πότε ονειρεύτηκαν;
Και πότε στ'αλήθεια προσπάθησαν;
"Μην μου μιλάτε", τους είπε αυστηρά
Κι αυτοί αμήχανοι
Κούνησαν το κεφάλι
Και ξεκίνησαν ενήλικη συζήτηση
Περί της παιδικής αναίδειας
Και των ορίων
(που πρέπει να επιβάλλονται
κυρίως στα παιδικά όνειρα)

Το παιδί γύρισε πίσω
(στα κάστρα που δεν υπήρχαν πια)
Κάθισε σιωπηλό
Και άκουσε το κύμα
"Κάτι υπάρχει εδώ για σένα
Να ξέρεις, θα σε περιμένει
Και θα σε βρει σε ανύποπτη στιγμή
Αρκεί να το θυμάσαι"
(είπε το κύμα
και υποχώρησε για άλλη μια φορά
κι ύστερα ξαναγύρισε σιωπηλό)

Το παιδί ένιωσε
Την καρδιά του να σκληραίνει
Μα έκρυψε λίγη άμμο στην παλάμη του

Ήταν τώρα έτοιμο
Για όλες τις συντριβές
Που θα έρχονταν
(ήταν τυχερό
που σε αυτή την πρώτη συντριβή
είχε τα αυτιά του ανοιχτά
στους σωστούς ήχους)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου