Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

ΤΡΑΝΤΑΧΤΑ

Περπατάει ανάμεσα
Σε ανθρώπους σκυφτούς
Κουρασμένους
Η αποτυχία μιας εποχής
Βαραίνει τους ώμους τους
Όλα γύρω τους λένε
Πως είναι ανέλπιδο
Να ελπίζεις
Κι εκείνος λυπάται




Κάποιες φορές εκείνοι γελούν τρανταχτά
Γελάει τότε μαζί τους
Έτσι αν σε κάτι ακόμη πιστεύει
Είναι μόνο στο γέλιο
Αυτό της δύσκολης στιγμής
Που μοιράζεσαι

Μια νέα εποχή είναι πιο μακριά
Φαντάζει δύσκολη
Ο κόσμος γέμισε τρομοκρατημένους
Που δείχνουν με το δάχτυλο
Φωνάζουν όλοι πως το μέλλον δεν θα έρθει
Αναρωτιέται αν πρέπει να τρέξει να το βρει

Παλεύει μέσα του να προσπεράσει το μίσος
Που πλέον αναπνέεις στον αέρα
Που έγινε συνήθεια καθημερινή
Με τα χέρια του παλεύει
Να ανοίξει έναν δρόμο μακριά

Αν ο καθένας γινόταν ο άνθρωπος
Που ζητάει από τους άλλους να είναι;

Αναρωτιέται κι αυτό μερικές φορές
Κι ύστερα κοιτάζει αυστηρά τον εαυτό του
Δεν έχει καιρό πια για τους άλλους
Ο χρόνος του είναι μόνο για τον ίδιο
Κι οι άνθρωποι είναι πάντα άνθρωποι
Εν δυνάμει πλάσματα τρομακτικά
Και εν δυνάμει πλάσματα υπέροχα
Θα μάθει με αυτό να ζει
Και σε απόλυτα να μη χάνεται
Απόλυτα να μη ζητά

Το μέλλον πάντα έρχεται
Είναι συνήθως όπως δεν έχεις φοβηθεί
Είναι συνήθως όπως δεν έχεις ελπίσει
Κάτι απρόσμενο έχει μεσολαβήσει
Χαμένος χρόνος να ψάξεις γι'αυτό στο παρόν
Ακόμη εκεί δεν είναι δημιουργημένο

Κάθεται ανάμεσα σε ανθρώπους σκυφτούς
Κουρασμένους από το ανούσιο μιας εποχής
Από το βαρύ τέλμα που σέρνει ακόμη
Κι ελπίζει πως το μέλλον όπως και να'ναι
Εκεί θα τους βρει να μοιράζονται
Εκεί θα τους βρει τρανταχτά να γελούν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου