Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

ΚΕΝΟ

Ήταν μια εποχή παράξενη
Όσο και όλες οι εποχές
Μα η συγκεκριμένη αυτή
Ήταν ίσως πολύ
Φορτωμένη





Οι άνθρωποι όλοι
Πάλευαν αδιάκοπα
Για να γεμίσουν
Τον χρόνο
(το δικό του ο καθένας
προσωπικό, διαμορφωμένο
αποκλειστικά για εκείνον
Κενό)

Το Κενό είναι αόρατο
Παίρνει πολλές μορφές
Σαν τον αέρα σε ένα μπαλόνι
Προσαρμόζεται
Σαν γάντι
Και σε τραβάει
Όπως ένα ορμητικό
Επικίνδυνο ποτάμι

Πολλές υποχρεώσεις
Και ενασχολήσεις ευχάριστες
Δυσάρεστες
Ή απλώς ανιαρές

Όπως παραδείγματος χάριν
Η ανατροφή των απογόνων
(όταν φορτώνεις όμως
στην παιδική πλατούλα
απλώς το Κενό σου
ο άνθρωπος που πλάθεις
σε όλη τη ζωή του
θα σέρνεται)

Και υποχρεώσεις άλλες
Όπως αυτές της εργασίας
Της συνεχούς παραγωγής
Της ικανοποίησης
Των επιτευγμάτων
(καμιά φορά
χάνονται όλα
στο μέτρημα)

Και ενασχολήσεις άλλες
Και άγχη πολλά
Να είσαι ωραίος
Όπως σου είπαν
Σε έχουν διατάξει και δεν το κατάλαβες
Έχουν απαγάγει τη μορφή σου
Προσεκτικά τον καθρέφτη σου
Μέρα με τη μέρα προσαρμόζεις
Κι αν δε χαμογελά ποτέ
Είσαι απασχολημένος πολύ
Για να το δεις
(κι αν στο μέλλον δεν βλέπουμε γέρους
και σώματα με διαστάσεις
μα μόνο ολόισιες, αλλόκοτες μορφές
θα είναι άραγε τόσο όμορφα όλα;)

Κενό, κενό
Μπορεί να γίνει χρήμα
Να καταναλωθεί σε ύλη
Ή να το πιεις
Και να γυρνάς μεθυσμένος

Κυρίως μπορεί να μπει
Από παντού
Να μην το καταλάβεις
Να σε κοιτάζει όταν κοιμάσαι
Σαν νυχτερινός επισκέπτης
Που γλίστρησε από μια χαραμάδα
Αθόρυβα
Να παίρνει τη μορφή εφιάλτη
Που σε κάνει να τρέμεις
Ή τραγουδιού
Που σε κάνει να κλαις

Και είναι και οι καλλιτέχνες
Κυρίως αυτοί, μα ναι!
Μερικές φορές
Απελπισμένα ζητούν ένα τσιγάρο
Για να σωπάσουν έστω για λίγο
Αυτή την αδιάκοπη
Φασαρία μέσα τους
Κι αν χωρούσε κάπου το Κενό που ντύνεις
Με λέξεις, μελωδίες ή χρώματα
Θα είχες σταματήσει
Από καιρό
Αυτήν την τόσο ιερή για σένα
Και τόσο αναντικατάστατη, λες
Δημιουργία

Αυτές και άλλες ενασχολήσεις
Όπως οι πολιτικές
Ή οι αθλητικές
Ή να φωνάζεις σε αγνώστους
Και να μισείς
Να περιφρονείς, να δείχνεις
(εγκλωβισμένος
σε μια οθόνη
που αντανακλά τη μορφή σου
και δεν το βλέπεις ποτέ)

Μια εποχή παράξενη
Όπως όλες οι εποχές
Μα τόσο φορτωμένη

Και το Κενό να μαίνεται γύρω σου
Το ακούς που ανασαίνει
(συνήθως το εντοπίζεις στους άλλους
βιάζεσαι να συμπεράνεις μοναξιά
εθισμό ή προβλήματα στην οικογένεια
και κουνάς το κεφάλι
τάχα προβληματισμένος)

Το δικό σου πηγάδι όμως
Είναι πάντα εκεί
Χτυπάει μέσα σου
Σαν δευτερόλεπτο

Πάντα σου φωνάζει
Ουρλιάζει τόσο σιωπηλά
Πάντα ζητάει απελπισμένα
Να μάθει

Μονάχα αυτό

"Ποιος είσαι στ'αλήθεια;"






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου