Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Μια Συνήθεια Αληθινά Πολύ Παράξενη




Ο άνθρωπος αυτός
Ήταν ένας άνθρωπος ήσυχος
Δεν ήθελε να ενοχλεί
Ήθελε μόνο
Να μαθαίνει




Μα είχε μια συνήθεια
Αληθινά πολύ παράξενη
Ήθελε στους άλλους
Να βρίσκει ιστορίες
Με αρχή, μέση, τέλος
Κορύφωση και κάθαρση
Ήθελε στα λόγια τα καθημερινά
Να βρίσκει μονολόγους
Ηρώων τραγικών
Που αυτοτυφλώνονταν
Ή εθελοτυφλούσαν
Ή με λόγια πιο απλά
Στη μοίρα τους πήγαιναν τυφλοί

Με έναν μεγεθυντικό φακό
Πλησίαζε όποιον συναντούσε
Κολλούσε τον φακό με θράσος
Και περιέργεια μεγάλη
Σε βλέμματα ξένα
Γυρεύοντας αλήθεια
Νομίζοντας ο δυστυχής
Πως έτσι καταλάβαινε

Κάποια στιγμή δεν άντεξε
Αυτήν την τόσην επαφή
Τα λόγια που απείχαν
Συχνά, πολύ συχνά
Από τις πράξεις
Τον σπαραγμό
Που μερικές φορές
Γεννούσε μέσα του
Των άλλων η τυφλότητα
Και η οδύνη της

Ή η δική του η τυφλότητα
Θόλωνε τις ιστορίες
Ανακυκλώνοντας
Την ίδια συνεχώς
Δική του ιστορία;

Εκνευρισμένος πέταξε τον φακό!

"Είναι τόσες οι ιστορίες
Κι αν μπαίνεις μέσα τους
Χάνεσαι", είπε στον εαυτό του.

Σε τόσο όμορφη ζωή
Είναι αλήθεια κρίμα
Να χάνεσαι
Στους άλλους

Υπάρχει μια αρχή, μέση
Τέλος, κορύφωση
Κάθαρση μόνο
Για σένα μία"

Εκεί ανάσανε γλυκά
Όπως τις λίγες στιγμές
Που ανασαίνεις την αλήθεια

Ο άνθρωπος δεν ξανακόλλησε
Τον φακό του μπροστά
Σε κανέναν
Και έπαψε να αναρωτιέται
Γιατί και πως
Βαδίζουν όλοι τυφλά
Αφού κι αυτός
Ολότυφλος είναι

Τα μάτια του τώρα μόνο
Κοιτάζουν τα όνειρά του
Και όσους δρόμους του φέρνουν αυτά
Και όση αγάπη του φέρνουν οι δρόμοι

Αρχή, τέλος, κορύφωση, σκέφτηκε μετά
Είναι όροι πολύ γραμμικοί
Για μια ζωή όλο ανατροπές

Μα αν υπάρχει αληθινή κάθαρση ποτέ
Είναι μόνο σαν κλείνεις τα μάτια
Σε όσα τραγικά σου στερούν το φως
Και βλέπεις έτσι καθαρά
Μόνο τον εαυτό σου




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου