Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ

Το παιδί κρατούσε
Το μπαλόνι του σφιχτά
Το χέρι του είχε
Σχεδόν ματώσει

Αέρας φυσούσε
Και το μπαλόνι πάλευε
Να φύγει μακριά
Ίσως να ταξιδέψει
Ίσως για πάντα να χαθεί
(Λίγη σημασία έχει
αυτό που γίνεται
σε όσα δεν μας αφορούν)

Μα το μικρό αγόρι
Τόσο πολύ συνέδεσε
Με αυτό το παιδικό
Πεισματικό μυαλό του

Τη μοίρα του ολόκληρη
Με ένα μπαλόνι
Που έτσι τυχαία κάποτε
Απλώς το βρήκε

Είχε ξεχάσει ολότελα
Πως στην ουσία κρατούσε
Μόνο αέρα

Όταν αυτό το πολύχρωμο
Φαινομενικά υποσχόμενο
Μα λίγο άχρηστο αντικείμενο
Έφυγε τελικά
Το παιδί θυμωμένο
Πήδηξε να το πιάσει
Το μπαλόνι είχε γίνει
Μια μικροσκοπική κουκίδα
Χωρίς καμία ελπίδα
Επανένωσης

Το παιδί έφυγε
Με το κεφάλι του κατεβασμένο
Όλο λύπη
(Δεν ήξερε τότε
πόση ευτυχία εν τέλει θα κρατούσε
με το ελεύθερο πια χέρι)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου