Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Ο Επισκέπτης



Εκείνος ο άνθρωπος
Είχε κάθε νύχτα
Τον ίδιο επισκέπτη
Τον Φόβο
Όταν ξάπλωνε να κοιμηθεί
Και τα μάτια του πήγαιναν να κλείσουν
Στην πόρτα άκουγε χτυπήματα
Σαν βροντές δυνατά
Έτρεχε να ανοίξει



Ο Φόβος τον κοιτούσε κατάματα
Είχε πολλά άσχημα κεφάλια
Ο άνθρωπος έπαιρνε πάντοτε
Το ίδιο μαχαίρι
Και πάλευε με λύσσα
Να κόψει τα κεφάλια

Ο Φόβος ακίνητος
Μόνο χαμογελούσε
Κι αν έχανε κανένα κεφάλι
Σύντομα στη θέση του
Φύτρωνε άλλο
Δεν μιλούσε ποτέ
Κι όμως το βλέμμα του
Είχε φωνή άγρια
Που άγρια ορθωνόταν
Μέσα στην νύχτα

Ο άνθρωπος αυτός
Πέρασε πολλά χρόνια έτσι
Στο τέλος κάθε πάλης
Με χέρια γεμάτα χαρακιές
Απ'το δικό του το μαχαίρι
Γύριζε στο κρεβάτι του
Μα είχε ήδη ξημερώσει

Η εξάντληση δεν τον νίκησε
Γιατί είχε θάρρος

Κάποια στιγμή πρόσεξε
Για πρώτη φορά
Τα σημάδια από τις χαρακιές
Τους μαύρους κύκλους
Των ματιών της αγρύπνιας
Ο επισκέπτης αυτός
Ερχόταν κάθε βράδυ
Και τόσα χρόνια δεν μπήκε καν μέσα
Σκέφτηκε και κάτι έλαμψε τότε
(Σαν αλήθεια
Που είναι πάντα εκεί
Κι εσύ τη βλέπεις
Λίγο πριν χάσει το νόημά της)

Και από τότε
Ο άνθρωπος αυτός
Φέρθηκε έξυπνα
(Θέλει κι αυτό θάρρος)

Τις νύχτες ξάπλωνε να κοιμηθεί
Κι ο επισκέπτης χτυπούσε
Με δύναμη, με οργή
Την ίδια πόρτα

Κι ο άνθρωπος αυτός
Απλώς δεν άνοιγε
Κι ούτε πλησίαζε το μαχαίρι
Παρά τα χτυπήματα
Κοιμόταν γλυκά
(Ήξερε τι ήταν πίσω από την πόρτα
Ένα κρύο χαμόγελο
Πολλά άσχημα κεφάλια
Κι η φωνή που σιωπηλά και άγρια
Έσπαζε τη νύχτα)

Κι ο επισκέπτης έφευγε
Κάθε βράδυ ταπεινωμένος
Χωρίς δύναμη
Χωρίς καν ασχήμια




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου