Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Ταξίδι

Ο ποιητής ταξίδευε
Το πρόσωπο στο τζάμι κολλημένο
Τα όνειρά του έτρεχαν
Σαν τις εικόνες που έξω εναλλάσσονταν
Με μάτια ανοιχτά που ονειρεύονταν έβλεπε
Δέντρα φευγαλέα
Κι εναν ουρανό τόσο
Μα τόσο ακίνητο
-σαν άχρηστες ιδέες



Ένα ποιήμα γραφόταν
Μέσα του όπως άλλοτε

Το ταξίδι δεν ξέρει πόσο διήρκεσε
Πόσα μέρη πέρασαν από μπροστά του
Δεν μπορεί πια να θυμηθεί

Γιατί αφέθηκε στα όνειρά του

Όνειρα σαν αυτά που ίσως κάνουν τα παιδιά
(κανείς δεν ξέρει πως είναι
γιατί κανείς δεν γύρισε πίσω)
Χωρίς λογοκρισία
Χωρίς ζητούμενα

Χωρίς ζητούμενα από αυτά
Τα μάταια
Τα τόσο μα τόσο βαριά
Που δένονται στα πόδια σου
Τα σέρνεις για χρόνια τόσα
Που νομίζεις πως το βάρος τους
Είναι βάρος
Του ίδιου του εαυτού σου
Και τα βράδια κοιμάσαι
Με το βάρος τους
Πάνω στην καρδιά σου
Για να ξυπνήσεις το πρωί
Και να βρεις το βάρος
Πάλι εκεί
(Κι όμως δεν είναι αληθινά δικό σου)

Ο ποιητής
Όταν τελείωσε το ταξίδι
Χαμογέλασε ευχαριστημένος
Φόρεσε στο πρόσωπό του
Το πρόσωπο το ενήλικο, το σοβαρό
Μα μέσα του
Κάτι γελούσε

Κι ύστερα στριμώχτηκε ξανά
Στο πλήθος της μεγάλης πόλης
Στις άσκοπες ενέργειες
Ένας άνθρωπος τυπικός
Αφοσιωμένος στην εργασία του
Βιαστικός κι αυτός όπως οι άλλοι
Κοιτούσε το ρολόι του συχνά
Και συζητούσε με ενδιαφέρον τάχα
Για θέματα τόσο μα τόσο αδιάφορα

Και το ταξίδι του αυτό
Αυτό που τώρα δεν μπορεί να θυμηθεί
Με τα όνειρα τα μικρά, τα φευγαλέα
Είχε γίνει ποιήματα

Ποιήματα χωρίς ζητούμενα
Χωρίς βάρος




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου