Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Αποδοχή

Η γυναίκα περπατούσε
Τώρα μπορούσε να αντέξει τη σιωπή
Τη σιωπή μέσα της

Στον νυχτερινό δρόμο
Έβλεπε φώτα θαμπά
-Μερικές φορές άλλοτε
Όταν έβλεπε πολύ καθαρά
Δεν άντεχε
Κι έστρεφε αλλού το βλέμμα-

Περπατούσε ανάλαφρα
Ίσως σαν μικρό κορίτσι
Να είχε κάποτε αφεθεί έτσι
Στα ελεύθερα βήματα
Δεν θυμόταν
Πέρασε καιρός
Έκανε μικρά μικρά βήματα τότε
Γελούσε αληθινά
Ή με θράσος ζητούσε
Απλώς εκείνο που ήθελε

Χωρίς παρελθόν ή μέλλον
Είναι σπάνιες αυτές οι στιγμές
Εκείνη μόνη και ο δρόμος
Πολύβοος, λυπητερός
-Οι πόλεις τη νύχτα
Μοιάζουν να λυπούνται-

Κι αν κάποτε είχε αγαπήσει
Τραγούδια που μιλούσαν
Για δρόμους ήδη χαμένους
Τώρα μπορούσε σε αυτούς
Απλώς να αφήνεται
Μέσα στη σκέψη της
Να γυρίζει πίσω

Είχε από καιρό καταλάβει
Πως όταν έπαψε
Τόσο εμμονικά να γυρεύει
Τόσο εμμονικά να ζητά
Έρχονταν όλα αβίαστα
Ή ήταν από καιρό
Ήδη μπροστά της

Κι αν άπλωνε το χέρι και δεν έφτανε
Έστρεφε αλλού το βλέμμα
Μα πραγματικά
Είναι πάντα τόσα άλλα γύρω
Ίσως αρκεί να ονειρευτείς
Να αφήσεις το μυαλό να γυρίσει
Και το πρωί πια δεν σε νοιάζει
Αν όσα θέλησες είναι ανέλπιδα
Η ζωή είναι κάτι
Πολύ παραπάνω

Τα φώτα κυλούσαν στη νύχτα
Άλλες φορές θαμπά
Άλλες ολοκάθαρα κίτρινα φώτα
Κι εκείνη πια
Μπορούσε να δέχεται

Κι η λυπημένη πόλη
Μπορούσε να αντέχει τη λύπη της

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου