Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Παιδικά Χίλια Καλοκαίρια

Πέρασαν χίλια καλοκαίρια
Οι τρεις φίλοι
Συναντήθηκαν ξανά
Στα μέσα ενός χειμώνα
Που σύντομα
Θα τελείωνε

Κοίταξαν καλά ο ένας τον άλλον
Επιφυλακτικά στην αρχή
Βαθιά στα μάτια

Αναστέναξαν με ανακούφιση
Τα παιδιά που κάποτε υπήρξαν
Ήταν, ναι, ευτυχώς
Ακόμη εκεί

Είχαν μαζί τους κρατήσει
Εικόνες που είχαν για τα καλά κρυφτεί
Κάτω από τους σωρούς
Της ενήλικης ζωής
Κάτω από όλα αυτά
Τα οποία τελικά
Δεν τα χρειάστηκαν
Και ήταν μόνο
Αποπροσανατολισμοί ενήλικοι
Με βάρος μεγάλο
Γεμάτοι θλίψη, ακαμψία
Και τόσο περιττοί
Επώδυνοι
Και εν δυνάμει μαθήματα ζωής
Και ίσως ευτυχίας

Πίσω στα καλοκαίρια τους ταξίδεψαν
Θυμήθηκαν με έκπληξη κάπως τρομερή
Εικόνες ξεχασμένες γεμάτες όνειρο
Με αθωότητα που τη φοβάσαι
Που σε πληγώνει και την πετάς
Που σε βαραίνει με τις τόσες απαιτήσεις της
Που σε κάνει ευάλωτο σε δρόμους περίεργους
Σε δρόμους που πήρες
Απλώς για να φύγεις
Αυτός ο εαυτός ο αθώος
Όταν τελικά γυρίζεις εκεί που ξεκίνησες
Είναι πάντα εκεί
Σε περιμένει αλώβητος
Κι εσύ ξεκινάς
Αυτή τη φορά χορτασμένος

Εικόνες παιδικές συνηθισμένες
Γδαρμένα γόνατα, φωνές
Γέλια, θυμοί
Επανάσταση στις καταπιέσεις
Των μεγάλων, στην υποχρέωση
Εφηβικά ξεσπάσματα
Και τα τραγούδια για μια δύση
Που από τότε το ήξεραν
Πως απλώς δεν υπάρχει
Κι όμως την τραγουδούσαν

Οι τρεις φίλοι θυμήθηκαν
Ξανά το δικό τους τραγούδι
Ναι, ο χειμώνας θα τελείωνε
Σκούπισαν τα τελευταία τους δάκρυα
Ναι, δεν είναι καιροί
Για συναισθηματισμούς
Εντάξει, είπαν, όμως
Μεταξύ μας μπορούμε να κλαίμε
Κι ύστερα να γελάμε και πάλι
Κρυφά και μόνο μεταξύ μας
Να κλαίμε, να γελάμε ξανά
Μέχρι που να μην ξεχωρίζει
Το δάκρυ από το γέλιο
Να είναι ένα και λυτρωτικό
Και παιδικό όπως τότε

Κι ίσως τελικά όταν σε αυτή
Την παράξενη εναλλαγή αφεθείς
Δεις πως όλα κρέμονται
Από μια κλωστή
Πως τελικά οι άνθρωποι
Πάνω σε αυτόν τον κλαυσίγελο
Άχαρα σκοινοβατούν
Ζουν τα δράματά τους, ονειρεύονται
Και προχωρούν ελεύθεροι
Όταν αφήσουν να πέσουν κάτω
Τα σκοινιά, οι αλυσίδες
Κυρίως οι μάσκες
Και τα τόσα φορτώματα
Τα επώδυνα, τα περιττά
Τα δίχως λόγο μαύρα

Οι τρεις φίλοι θυμήθηκαν
Μέσα από τα μάτια του ενός
Ο άλλος τον εαυτό του

Και ήσυχοι πια
Με την αθωότητά τους
Καλά φυλαγμένη αυτή τη φορά
Χωρίστηκαν
Περιμένοντας τώρα πια να δουν
Το μέλλον
Σαν ένα μωρό που έχει για αυτούς
Μόνο αγάπη






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου