Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Το παιδί και το ρολόι

Έδωσε στο παιδί του το ρολόι
Στην ησυχία
Εκείνο δειλά άκουσε τον χρόνο
Να περνάει
Το δευτερόλεπτο να φεύγει
Είδε με τα μικρά του μάτια
Γέλασε
Θα του φάνηκε αστείο
Μέσα στο παιδικό μυαλό του
Ο χρόνος πως περνά και φεύγει
Ήταν σε μια ηλικία, μικρή αθώα

Τα δευτερόλεπτα, οι ώρες, οι μέρες
Ακόμη δεν είχαν αρχίσει
Να βαραίνουν προς τα πίσω
Μέσα στο ατέλειωτο, αθώο παρόν του
Μπορούσε μόνο να γελάει για ώρα
Χωρίς να νοιάζεται αν την ώρα αυτή
Θα χάσει
Χωρίς να μπορεί να μετανιώσει
Χωρίς τις ώρες που ίσως ζήσει να φοβάται

Ο χρόνος πέρασε μες στο ρολόι
Τα δευτερόλεπτα έκαναν
Την γνωστή τους βόλτα
Ο ήχος του χρόνου
Συνεπής και πάλι
Χωρίς αρχή, μέση και τέλος
Χωρίς προειδοποιήσεις για ό,τι θα ρθει

Τα δευτερόλεπτα όμως συνεχίζουν
Τις δικές τους αέναες μετρήσεις

Ο χρόνος ίσως τελικά να είναι
Ένα μηδενικό ατέλειωτο, μεγάλο
Μετέωρος μέσα εκείνος ψάχνει
Τον λεπτοδείκτη κυνηγώντας
Εκείνο που για κείνον είναι
Και τόσο συχνά αυτό το χάνει
Γυρίζοντας τον λεπτοδείκτη πίσω
Ή με το φόβο της επόμενης ώρας

Εκεί μετέωρος άσκοπα μετρώντας
Άκουσε αυτό το παιδικό το γέλιο
Κι ήταν η πρώτη η φορά τότε
Σκαρφάλωσε πάνω στο ρολόι
Σταμάτησε τον λεπτοδείκτη
Και γέλασε κι αυτός για ώρα

Κι ήταν αυτή η στιγμή δική του

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου