Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Ο Έλεγχος

Ο άνθρωπος κρατούσε τα ηνία
Σφιχτά
Οδηγούσε τα άλογα
Σε μια ξύλινη άμαξα
Που τον πήγαινε στη ζωή του

Έσερνε πίσω του το παρελθόν
Όλο και πιο βαρύ
Μέρα με τη μέρα
Έριχνε τη σκιά του
Μερικές φορές
Και του έκρυβε τον δρόμο

Ο άνθρωπος αγωνιούσε
Κρατούσε τα ηνία σφιχτά
Φοβόταν μην του ξεφύγουν
Μην βρεθεί να προχωρά
Οδηγούμενος
Από κάτι
Πέρα από τον έλεγχό του

Κι έτσι πέρασε τη ζωή του
Ταξιδεύοντας
Μέσα σε λιβάδια, βουνά
Καταρράκτες, ερήμους
Μικρά χωριά, μεγάλες πόλεις
Πεδιάδες και ακροθαλασσιές

Δεν στάθηκε ούτε μια στιγμή
Να κοιτάξει γύρω του τα μέρη
Ούτε και κανέναν άλλο άνθρωπο
Από αυτούς που έσερναν
Τις δικές τους άμαξες στις ζωές τους
Ή κάποιους λίγους που περπατούσαν
Κοίταξε ποτέ στα μάτια

Η ζωή του πέρασε γρήγορα

Και ήρθε η ώρα του τέλους

Ξαπλωμένος κρατούσε τα ηνία σφιχτά

Και τότε έστρεψε το βλέμμα του
Πρώτη φορά αληθινά
Στα άλογα
Και πρόσεξε με τρόμο
Πως τα ηνία
Δεν ήταν στα κεφάλια τους δεμένα

Τα χέρια του
Πληγιασμένα, πονεμένα
Είχαν επιτελέσει για χρόνια
Ένα έργο
Εντελώς αχρείαστο

Έπρεπε να αφήσω κάπου το φορτίο
Να κατέβω από την άμαξα
Σκέφτηκε λυπημένος
Να περπατήσω
Να κοιτάξω γύρω μου αληθινά

Όλη τη ζωή μου έχασα, είπε πικρά
Πάνω από αυτά τα καταραμένα άλογα
Που με πήγαιναν τελικά όπου ήθελαν!
Πόσο θα γελάνε μαζί μου τώρα...
Πόσο θα γέλασαν με τις προσπάθειές μου
Όλα αυτά τα χρόνια που ήταν μπροστά μου
Τάχα μου σκλαβωμένα

Αυτά είπε και δάκρυσε μόνο
Κι ύστερα άρχισε να γελάει
Με ένα γέλιο καθάριο, αληθινό
Τα άλογα τον πλησίασαν
Κι έσκυψαν πάνω του τρυφερά
Κι ύστερα κοιμήθηκε για πάντα
Γαλήνιος

(γιατί κανένας έλεγχος
δεν ήταν ποτέ πραγματικός
μόνο το βλέμμα του 
πού θα το στρέψει
μπορεί να ορίζει κανείς
και το αν 
ακόμη και τη χειρότερη στιγμή
θα γελάσει)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου